Welke gereedschap heeft jouw voorkeur?

Toen ik veertien was, zat ik op het middelbaar beroepsonderwijs. Op die school kreeg je de eerste twee jaar les in alle technische richtingen, en in het vierde jaar moest je een keuze maken voor een bepaalde richting.
Maandag was een lange theoriedag, met aan het einde een uur lichamelijke opvoeding (gym).
Dinsdag was voor metaaltechniek, woensdag voor autotechniek, donderdag voor bouw en vrijdag voor elektro.

Na de tweede schooljaar

Toen ik uiteindelijk voor elektrotechniek koos, kreeg ik een lijst met alle spullen die ik voor het nieuwe schooljaar nodig had: boeken, schriften en praktijkmateriaal zoals tangen en schroevendraaiers.

Op een zaterdag ging ik naar een Gamma-filiaal om te kijken naar schroevendraaiers, het liefst in een set, en ze moesten natuurlijk voldoen aan de norm van bescherming tot 1000 volt.
Ik hield de ene na de andere in mijn hand, maar steeds voelde het niet goed. Ik liep naar de tangen en probeerde die ook, maar opnieuw had ik geen goed gevoel. Hoewel ze voldeden aan de norm, voelde het niet prettig in de hand en ook de kwaliteit was niet iets wat je dagelijks zou willen gebruiken.
Na veel twijfelen besloot ik om niets te kopen. Het internet stond nog in de kinderschoenen; ik gebruikte alleen e-mail en MSN Messenger, en informatie opzoeken op internet deed ik eigenlijk nooit.

Op een maandagmiddag, tegen het einde van het tweede schooljaar, besloot ik naar school te lopen. De lessen waren voorbij; ik moest alleen nog afscheid nemen van mijn vrienden en andere leerlingen. Tijdens het lopen kwam ik langs een ijzerhandel. In de etalage zag ik boormachines, zagen, slijpers en een rek vol tangen en schroevendraaiers. De kleuren zagen er goed uit, maar vooral de stevigheid viel me op.
Na het etentje en het afscheid lopen van school naar huis, besloot ik bewust nog eens langs de winkel te gaan. Het was inmiddels vijf uur en ik twijfelde of ze nog open waren. Bij aankomst zag ik dat de rolluiken al naar beneden waren.

De volgende dag ben ik alsnog naar de ijzerhandel gegaan. Ik liep naar binnen en vroeg de medewerker achter de balie: “Heb je een striptang, zijkniptang, kombinatietang en een set schroevendraaiers?”
Hij keek me aan en vroeg: “Studeer je voor elektricien?” Ik zei ja. “Dan heb je geen striptang nodig,” zei hij, “dat kun je ook met een zijkniptang doen.”
Ik antwoordde dat ik van school een striptang móést hebben. “Dan heb je hem inderdaad nodig,” zei hij.

Hij liet me een aantal tangen en schroevendraaiers zien, waaronder een set met oranje/rode handvatten van het merk Knipex.
Ik pakte ze vast en meteen voelde ik het: soepel in de hand, soepel open en dicht… ik dacht bij mezelf: dit is het.
De medewerker zei: “Deze zijn prijzig, maar wel professioneel.”
Ik vroeg wat ze kostten. Hij keek in een mapje en zei dat de zijkniptang rond de zestig gulden was. Uiteindelijk was ik 225 gulden kwijt aan tangen en schroevendraaiers.

Nu 25 jaar later

Nu, 25 jaar later, wijk ik nog steeds niet af van het merk Knipex. De kwaliteit is nog altijd uitstekend en weinig merken kunnen dat evenaren. Soms vraag ik collega’s welke merken zij gebruiken. Dan hoor ik vaak ook een goed merk, maar meestal hetzelfde verhaal: ooit iets gekocht, vertrouwen in gekregen en nooit meer gewisseld.

Ergens zijn er dingen uit je jeugd die bepalend zijn voor later — waar je je hele leven aan vasthoudt.
In mijn geval is dat het merk Knipex.

Bovenstaande tangen waren de basis van mijn opleiding als elektricien, nu alweer aan de nieuwe model tangen, de oude liggen opgeborgen als aandenken